Wypracowania, konspekty, streszczenia i pomoc szkolna.

Nie ┼Ťci─ůgaj zacznij wkuwa─ç ju┼╝ dzi┼Ť

Charakterystyka Nerona – Quo vadis.

Print Friendly, PDF & Email

Neron by┼é cesarzem Rzymu. M┼éody, niespe┼éna 30 letni m─Ö┼╝czyzna wcze┼Ťnie obi─ů┼é najwy┼╝sze stanowisko w pa┼ästwie. Wynika┼éo to z jego pochodzenia, tron bowiem by┼é dziedziczny. By┼é on synem Agrypiny M┼éodszej oraz Gnejusza domicjusza, adoptowany jednak przez cezara Klaudiusza.

Wygl─ůd zewn─Ötrzny Nerona by┼é odra┼╝aj─ůcy. Jego wielka postawa by┼éa zupe┼énie nieproporcjonalna do wr─Öcz t┼éustego cia┼éa. Spod jego du┼╝ej twarzy wylewa┼é si─Ö t┼éuszcz tworz─ůc drogi podbr├│dek, g┼éowa osadzona na wielkim karku wywo┼éywa┼éa przestrach i niech─Ö─ç, ale zar├│wno z daleka podobna by┼éa do g┼éowy dziecka. Porasta┼éy ja rude w┼éosy u┼éo┼╝one w cztery pukle, na kt├│rych przez ca┼éy czas widnia┼é symbol ├│wczesnej w┼éadzy – wieniec laurowy. Pod brwiami kryl si─Ö wizerunek pijaka, komedianta, twarz plugawa, pr├│┼╝na, b┼éaze┼äska. Jego wypuk┼éym oczom cz─Östo towarzyszy┼é szmaragd, gdy┼╝ Neron by┼é kr├│tkowidzem. Wzrok jego przypomina┼é oczy nieboszczyka- zupe┼énie bez wyrazu, bez my┼Ťli. Niegdy┼Ť t┼éusta szyj─Ö zakrywa┼éa broda koloru marchwi. Cezar jednak oddal ja w ofierze Jowiszowi. Wierzy┼é, ┼╝e to pomo┼╝e zatuszowa─ç przest─Öpstwa, kt├│re pope┼éni┼é, i o kt├│re bezustannie oskar┼╝a┼é go lud. Siebie natomiast uwa┼╝a┼é wr─Öcz za boga, by┼é szalenie w sobie zakochany, s─ůdzi┼é, ┼╝e wszystko co ma i co nale┼╝y do niego jest najpi─Ökniejsze i najlepsze.

Neron jako jednostka nie potrafi┼éby samodzielnie funkcjonowa─ç w┼Ťr├│d zwyk┼éych ludzi.
W dzieci┼ästwie nie posiad┼é zdanych umiej─Ötno┼Ťci wsp├│┼é┼╝ycia z innymi, wci─ů┼╝ by┼é poch┼éoni─Öty sob─ů, swoja tw├│rczo┼Ťci─ů. Jego umys┼é nie funkcjonowa┼é prawid┼éowo, Miedzianobrody by┼é szale┼äcem, nie potrafi┼é sam my┼Ťle─ç, robili to za niego podw┼éadni, a on wydawa┼é tylko polecenia. Dowodem na to, ┼╝e by┼é niezr├│wnowa┼╝ony psychicznie by┼éo morderstwo w┼éasnej rodziny – matki, ┼╝ony i brata. By┼é nieobliczalny. Nie umia┼éby ┼╝y─ç bez takich wyg├│d jakie ma, bez uczt, rozpusty i posiadania wszystkiego, czego si─Ö zapragnie. Przez lud nierzadko by┼é nazywany Matkob├│jc─ů b─ůd┼║ ┼╝onob├│jc─ů, on jednak stara┼é si─Ö nie zwraca─ç uwagi na te obelgi; ka┼╝dy wiedzia┼é, ze nienawidzi krytyki. Podczas uczt, kt├│re urz─ůdza┼é, w doborze odpowiednio wysokich stanowiskiem i zamo┼╝nych ludzi, nie liczy┼é si─Ö z jakimikolwiek wzgl─Ödami.

Wobec ludu Neron by┼é nielojalny, ale robi┼é wszystko, aby mu si─Ö upodoba─ç, by┼é dla niego dobry, ale naprawd─Ö oszukiwa┼é i k┼éama┼é. Kiedy czul si─Ö bezpieczny gardzi┼é lud┼║mi, uwa┼╝a┼é ich za bezwarto┼Ťciowych, nazywa┼é ich t┼éuszcz─ů. Wa┼╝niejsze dla niego by┼éo, aby kontynuowa─ç s┼éuchanie grania na harfie, ni┼╝ spotka─ç si─Ö ze zrozpaczonym ojcem Ligii. Tak samo egoistycznie post─Öpowa┼é podczas po┼╝aru Rzymu oraz po tej┼╝e tragedii, kt├│ra wydarzy┼éa si─Ö z rozkazu Nerona. Podczas po┼╝aru cezar zag┼é─Öbia┼é si─Ö w p┼éaszczu liryki, my┼Ťla┼é nad s┼éowami nowych pie┼Ťni, wierszy oraz nad przem├│wieniem, jakie musia┼é wyg┼éosi─ç dla poddanych. Nie skin─ů┼é palcem, by pomoc swemu ludowi, a dla za┼éagodzenia paniki i strachu, jakie wybuch┼éy po spaleniu miasta zorganizowa┼é huczne igrzyska.

Tym samym chcia┼é oczy┼Ťci─ç siebie z podejrze┼ä o podpalenie Rzymu. Winnych natomiast szuka┼é w chrze┼Ťcijanach i ich rozkaza┼é wymordowa─ç, jako winnych tragedii. Spaleni byli na krzy┼╝ach, rozszarpani przez dzikie zwierz─Öta, poprzybijani do pali. Konali i umierali w cierpieniu. Serce cezara jednak nawet nie drgn─Ö┼éo, nie mia┼é wyrzut├│w sumienia, ze skaza┼é na ┼Ťmier─ç niewinnych ludzi, kt├│rzy gin─ů za jego bezmy┼Ťlny czyn. Lubi┼é by─ç ┼Ťwiadkiem m─ůk i cierpienia innych. Podczas mordu chrze┼Ťcijan przygl─ůda┼é si─Ö z u┼Ťmiechem, zadowolony by┼é, ze nikt nie podejrzewa go ju┼╝ o spalenie miasta, by┼é dumny, ze znalaz┼é spos├│b na pozbycie si─Ö ci─Ö┼╝aru winy.

Miedzianobrody wci─ů┼╝ ton─ů┼é w rzekomych komplementach, jakie udzielali rywalizuj─ůcy
o jego wzgl─Ödy poddani. Artyst─ů Neron by┼é fatalnym, nie potrafi┼é gra─ç, ┼Ťpiewa─ç, komponowa─ç, nikt, pr├│cz Petroniusza, nigdy nie o┼Ťmieli┼é si─Ö oceni─ç dzie┼éa cezara negatywnie, chwalono go, jego wiersze, pie┼Ťni. Sam uwa┼╝a┼é si─Ö za artyst─Ö niezwykle utalentowanego, wybitnego, ale za razem niespe┼énionego. W ┼Ťwiecie muzyki i sztuki czuje si─Ö jak ryba w wodzie. Uwa┼╝a jednak, ze nie jest rozumiany przez spo┼éecze┼ästwo, a jedyn─ů dusza powiernika jest Petroniusz. Gdy tworzy┼é czul si─Ö niewinnie, jak dziecko, muzyka ko┼éysa┼éa jego dusz─Ö, uspakaja┼éa. Poddani z wielka cierpliwo┼Ťci─ů s┼éuchali jego dziel, chwalili i poddawali nowe pomys┼éy. Neron nienawidzi┼é Rzymu i jego mieszka┼äc├│w, jedyn─ů rzecz─ů jaka kocha┼é by┼éy jego pie┼Ťni i wiersze, kocha┼éa je i siebie niczym Narcyz. W obliczu po┼╝aru najwa┼╝niejsze by┼éy utwory, nie zwa┼╝a┼é na to ze lud szemrze i cierpi; wr─Öcz przeciwnie, o to mu chodzi┼éo, to by┼éo tematem, na jaki czeka┼é od lat, natchnieniem
i motywem do napisania nowego dzie┼éa, kt├│re mia┼éoby podbi─ç ┼Ťwiat.

Nigdy jednak nie przewidzia┼é cezar, ┼╝e prawda o podpaleniu Rzymu mo┼╝e wyj┼Ť─ç na jaw. Tak w┼éa┼Ťnie si─Ö sta┼éo. Chilon widz─ůc twarze i cia┼éa chrze┼Ťcijan umieraj─ůcych w m─Ökach poczu┼é wyrzuty sumienia i na forum, podczas igrzysk wyzna┼é ludowi, kto jest sprawca po┼╝aru. Za ten czyn zosta skazany na ┼Ťmier─ç, a w┼Ťciek┼éy Neron przez d┼éugi czas nie wiedzia┼é co pocz─ů─ç. Mia┼é wizje przesz┼éo┼Ťci, widzia┼é twarze swej rodziny – matki, ┼╝ony i brata, kt├│re zabieraj─ů go do czarnej dziury. Dopiero w momencie, kiedy u┼Ťwiadomi┼é sobie, ze zbli┼╝a si─Ö koniec, ┼Ťmier─ç, mia┼é wyrzuty sumienia

Najwi─Öksz─ů dla niego tragedi─ů by┼éo by─ç wielkim i wszechw┼éadnym panem i to wszystko, co mia┼é, straci─ç w jednej chwili. Zacz─ů┼é majaczy─ç, nie wiedzia┼é, co ma robi─ç, nie wierzy┼é w ┼Ťmier─ç, kt├│ra zbli┼╝a┼éa si─Ö coraz wi─Ökszymi krokami. W chwili ko┼äca powtarza┼é s┼éowa: ÔÇ×Jaki┼╝ artysta ginie!ÔÇŁ. Przy┼éo┼╝y┼é sobie n├│┼╝ do szyi, ale wszyscy obecni wiedzieli, ze sam si─Ö nie zabije, za bardzo si─Ö kocha┼é. N├│┼╝ pchn─ů┼é Epafrodyt, a Neron pocz─ů┼é kona─ç. Akte spali┼éa go na pachn─ůcym stosie.

W oczach ludu, który nie znal cezara takim jakim był, pozostał on jednak jako człowiek niezrównoważony, nielojalny, oszust i kłamca, choć cenili igrzyska jakie organizowali jego poddani.

Uwa┼╝am, ze Neron zosta┼é w┼éadca zupe┼énie przez przypadek, zupek lnie nie nadawa┼é si─Ö do tego stanowiska, do pe┼énienia funkcji, jaka musia┼é pe┼éni─ç. By┼é pr├│┼╝ny, dufny i pusty. We wszystkim decydowali za niego zaufani patrycjusze. Nie by┼é w pe┼éni ┼Ťwiadomy tego, co robi┼é, a czyni┼é to, co chcia┼é.

Dodaj komentarz

Tw├│j adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola s─ů oznaczone *

Wypracowania, konspekty, streszczenia i pomoc szkolna.