Wypracowania, konspekty, streszczenia i pomoc szkolna. Edukacyjna – szkolna baza wiedzy

Najwi臋ksza baza wypracowa艅, konspekt贸w, streszcze艅 i pomocy szkolnych w Polsce. Ponad 100 tysi臋cy materia艂贸w dla szko艂y podstawowej, 艣redniej oraz z zakresu studi贸w.

Charakterystyka Nerona – Quo vadis.

Neron by艂 cesarzem Rzymu. M艂ody, niespe艂na 30 letni m臋偶czyzna wcze艣nie obi膮艂 najwy偶sze stanowisko w pa艅stwie. Wynika艂o to z jego pochodzenia, tron bowiem by艂 dziedziczny. By艂 on synem Agrypiny M艂odszej oraz Gnejusza domicjusza, adoptowany jednak przez cezara Klaudiusza.

Wygl膮d zewn臋trzny Nerona by艂 odra偶aj膮cy. Jego wielka postawa by艂a zupe艂nie nieproporcjonalna do wr臋cz t艂ustego cia艂a. Spod jego du偶ej twarzy wylewa艂 si臋 t艂uszcz tworz膮c drogi podbr贸dek, g艂owa osadzona na wielkim karku wywo艂ywa艂a przestrach i niech臋膰, ale zar贸wno z daleka podobna by艂a do g艂owy dziecka. Porasta艂y ja rude w艂osy u艂o偶one w cztery pukle, na kt贸rych przez ca艂y czas widnia艂 symbol 贸wczesnej w艂adzy – wieniec laurowy. Pod brwiami kryl si臋 wizerunek pijaka, komedianta, twarz plugawa, pr贸偶na, b艂aze艅ska. Jego wypuk艂ym oczom cz臋sto towarzyszy艂 szmaragd, gdy偶 Neron by艂 kr贸tkowidzem. Wzrok jego przypomina艂 oczy nieboszczyka- zupe艂nie bez wyrazu, bez my艣li. Niegdy艣 t艂usta szyj臋 zakrywa艂a broda koloru marchwi. Cezar jednak oddal ja w ofierze Jowiszowi. Wierzy艂, 偶e to pomo偶e zatuszowa膰 przest臋pstwa, kt贸re pope艂ni艂, i o kt贸re bezustannie oskar偶a艂 go lud. Siebie natomiast uwa偶a艂 wr臋cz za boga, by艂 szalenie w sobie zakochany, s膮dzi艂, 偶e wszystko co ma i co nale偶y do niego jest najpi臋kniejsze i najlepsze.

Neron jako jednostka nie potrafi艂by samodzielnie funkcjonowa膰 w艣r贸d zwyk艂ych ludzi.
W dzieci艅stwie nie posiad艂 zdanych umiej臋tno艣ci wsp贸艂偶ycia z innymi, wci膮偶 by艂 poch艂oni臋ty sob膮, swoja tw贸rczo艣ci膮. Jego umys艂 nie funkcjonowa艂 prawid艂owo, Miedzianobrody by艂 szale艅cem, nie potrafi艂 sam my艣le膰, robili to za niego podw艂adni, a on wydawa艂 tylko polecenia. Dowodem na to, 偶e by艂 niezr贸wnowa偶ony psychicznie by艂o morderstwo w艂asnej rodziny – matki, 偶ony i brata. By艂 nieobliczalny. Nie umia艂by 偶y膰 bez takich wyg贸d jakie ma, bez uczt, rozpusty i posiadania wszystkiego, czego si臋 zapragnie. Przez lud nierzadko by艂 nazywany Matkob贸jc膮 b膮d藕 偶onob贸jc膮, on jednak stara艂 si臋 nie zwraca膰 uwagi na te obelgi; ka偶dy wiedzia艂, ze nienawidzi krytyki. Podczas uczt, kt贸re urz膮dza艂, w doborze odpowiednio wysokich stanowiskiem i zamo偶nych ludzi, nie liczy艂 si臋 z jakimikolwiek wzgl臋dami.

Wobec ludu Neron by艂 nielojalny, ale robi艂 wszystko, aby mu si臋 upodoba膰, by艂 dla niego dobry, ale naprawd臋 oszukiwa艂 i k艂ama艂. Kiedy czul si臋 bezpieczny gardzi艂 lud藕mi, uwa偶a艂 ich za bezwarto艣ciowych, nazywa艂 ich t艂uszcz膮. Wa偶niejsze dla niego by艂o, aby kontynuowa膰 s艂uchanie grania na harfie, ni偶 spotka膰 si臋 ze zrozpaczonym ojcem Ligii. Tak samo egoistycznie post臋powa艂 podczas po偶aru Rzymu oraz po tej偶e tragedii, kt贸ra wydarzy艂a si臋 z rozkazu Nerona. Podczas po偶aru cezar zag艂臋bia艂 si臋 w p艂aszczu liryki, my艣la艂 nad s艂owami nowych pie艣ni, wierszy oraz nad przem贸wieniem, jakie musia艂 wyg艂osi膰 dla poddanych. Nie skin膮艂 palcem, by pomoc swemu ludowi, a dla za艂agodzenia paniki i strachu, jakie wybuch艂y po spaleniu miasta zorganizowa艂 huczne igrzyska.

Tym samym chcia艂 oczy艣ci膰 siebie z podejrze艅 o podpalenie Rzymu. Winnych natomiast szuka艂 w chrze艣cijanach i ich rozkaza艂 wymordowa膰, jako winnych tragedii. Spaleni byli na krzy偶ach, rozszarpani przez dzikie zwierz臋ta, poprzybijani do pali. Konali i umierali w cierpieniu. Serce cezara jednak nawet nie drgn臋艂o, nie mia艂 wyrzut贸w sumienia, ze skaza艂 na 艣mier膰 niewinnych ludzi, kt贸rzy gin膮 za jego bezmy艣lny czyn. Lubi艂 by膰 艣wiadkiem m膮k i cierpienia innych. Podczas mordu chrze艣cijan przygl膮da艂 si臋 z u艣miechem, zadowolony by艂, ze nikt nie podejrzewa go ju偶 o spalenie miasta, by艂 dumny, ze znalaz艂 spos贸b na pozbycie si臋 ci臋偶aru winy.

Miedzianobrody wci膮偶 ton膮艂 w rzekomych komplementach, jakie udzielali rywalizuj膮cy
o jego wzgl臋dy poddani. Artyst膮 Neron by艂 fatalnym, nie potrafi艂 gra膰, 艣piewa膰, komponowa膰, nikt, pr贸cz Petroniusza, nigdy nie o艣mieli艂 si臋 oceni膰 dzie艂a cezara negatywnie, chwalono go, jego wiersze, pie艣ni. Sam uwa偶a艂 si臋 za artyst臋 niezwykle utalentowanego, wybitnego, ale za razem niespe艂nionego. W 艣wiecie muzyki i sztuki czuje si臋 jak ryba w wodzie. Uwa偶a jednak, ze nie jest rozumiany przez spo艂ecze艅stwo, a jedyn膮 dusza powiernika jest Petroniusz. Gdy tworzy艂 czul si臋 niewinnie, jak dziecko, muzyka ko艂ysa艂a jego dusz臋, uspakaja艂a. Poddani z wielka cierpliwo艣ci膮 s艂uchali jego dziel, chwalili i poddawali nowe pomys艂y. Neron nienawidzi艂 Rzymu i jego mieszka艅c贸w, jedyn膮 rzecz膮 jaka kocha艂 by艂y jego pie艣ni i wiersze, kocha艂a je i siebie niczym Narcyz. W obliczu po偶aru najwa偶niejsze by艂y utwory, nie zwa偶a艂 na to ze lud szemrze i cierpi; wr臋cz przeciwnie, o to mu chodzi艂o, to by艂o tematem, na jaki czeka艂 od lat, natchnieniem
i motywem do napisania nowego dzie艂a, kt贸re mia艂oby podbi膰 艣wiat.

Nigdy jednak nie przewidzia艂 cezar, 偶e prawda o podpaleniu Rzymu mo偶e wyj艣膰 na jaw. Tak w艂a艣nie si臋 sta艂o. Chilon widz膮c twarze i cia艂a chrze艣cijan umieraj膮cych w m臋kach poczu艂 wyrzuty sumienia i na forum, podczas igrzysk wyzna艂 ludowi, kto jest sprawca po偶aru. Za ten czyn zosta skazany na 艣mier膰, a w艣ciek艂y Neron przez d艂ugi czas nie wiedzia艂 co pocz膮膰. Mia艂 wizje przesz艂o艣ci, widzia艂 twarze swej rodziny – matki, 偶ony i brata, kt贸re zabieraj膮 go do czarnej dziury. Dopiero w momencie, kiedy u艣wiadomi艂 sobie, ze zbli偶a si臋 koniec, 艣mier膰, mia艂 wyrzuty sumienia

Najwi臋ksz膮 dla niego tragedi膮 by艂o by膰 wielkim i wszechw艂adnym panem i to wszystko, co mia艂, straci膰 w jednej chwili. Zacz膮艂 majaczy膰, nie wiedzia艂, co ma robi膰, nie wierzy艂 w 艣mier膰, kt贸ra zbli偶a艂a si臋 coraz wi臋kszymi krokami. W chwili ko艅ca powtarza艂 s艂owa: 鈥濲aki偶 artysta ginie!鈥. Przy艂o偶y艂 sobie n贸偶 do szyi, ale wszyscy obecni wiedzieli, ze sam si臋 nie zabije, za bardzo si臋 kocha艂. N贸偶 pchn膮艂 Epafrodyt, a Neron pocz膮艂 kona膰. Akte spali艂a go na pachn膮cym stosie.

W oczach ludu, kt贸ry nie znal cezara takim jakim by艂, pozosta艂 on jednak jako cz艂owiek niezr贸wnowa偶ony, nielojalny, oszust i k艂amca, cho膰 cenili igrzyska jakie organizowali jego poddani.

Uwa偶am, ze Neron zosta艂 w艂adca zupe艂nie przez przypadek, zupek lnie nie nadawa艂 si臋 do tego stanowiska, do pe艂nienia funkcji, jaka musia艂 pe艂ni膰. By艂 pr贸偶ny, dufny i pusty. We wszystkim decydowali za niego zaufani patrycjusze. Nie by艂 w pe艂ni 艣wiadomy tego, co robi艂, a czyni艂 to, co chcia艂.

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x