Wypracowania, konspekty, streszczenia i pomoc szkolna. Edukacyjna – szkolna baza wiedzy

Najwi臋ksza baza wypracowa艅, konspekt贸w, streszcze艅 i pomocy szkolnych w Polsce. Ponad 100 tysi臋cy materia艂贸w dla szko艂y podstawowej, 艣redniej oraz z zakresu studi贸w.

Charakterystyka Rodiona Romanowiczowa Raskolnikowa.

Rodion Romanowicz Raskolnikow to g艂贸wny bohater „Zbrodni i kary” powie艣ci Fiodora Dostojewskiego. Ma 23 lata, by艂y student, pochodzi ze zubo偶a艂ej rodziny. Jest w wyj膮tkowo trudnej sytuacji materialnej. Nie sta膰 go, aby kontynuowa膰 studia, op艂aci膰 mieszkanie i spo偶ywa膰 regularnie posi艂ki. Jest cz艂owiekiem wierz膮cym, chrze艣cijaninem, czasami post臋puje jednak wbrew dekalogowi. Jest m臋偶czyzn膮 przystojnym, kt贸rego pi臋kna sylwetka kontrastuje z otaczaj膮cym go 艣wiatem, ma ciemne w艂osy i 艣niad膮 twarz, jest wyskoki. Z powodu braku pieni臋dzy nie mo偶e si臋 ubra膰 w rzeczy nowe, jego ubranie stanowi膮 stare, wyp艂owia艂e, powycierane 艂achmany. Jak wi臋kszo艣膰 mieszka艅c贸w Petersburga nosi kapelusz. Jego nakrycie g艂owy jest jednak zupe艂nie odmienne, przestarza艂e. Stanowi je stary kapelusz zwany przez niego samego kaszkietem. Jest stary, „wyrudzia艂y w dziurach i plamach, szkaradnie zgnieciony z jednej strony”. Raskolnikow mieszka w dzielnicy ludzi biednych, bezrobotnych, nie potrafi膮cych ud藕wign膮膰 koszt贸w 偶ycia codziennego, pochodz膮cych z marginesu spo艂ecznego. Wiele z nich nie 偶yje w zgodzie z obowi膮zuj膮cym prawem. Raskolnikow jest cz艂owiekiem bardzo inteligentnym, utalentowanym. M贸g艂by z powodzeniem pracowa膰 w wielu zawodach, nie czyni tak jednak. Raskolnikow nie chce by膰 od nikogo zale偶ny, jest typem romantyka, kt贸ry wybra艂 wolno艣膰 osobist膮, wolno艣膰 uczu膰. Nie godzi si臋 na 艣lub swojej siostry Duni z Piotrem 艁u偶ynem. Raskolnikow wnikliwie obserwuje ludzi otaczaj膮cych go. Dostrzega w nich zepsucie moralne i upadek wszelkich idea艂贸w. Ich zagubienie jest wynikiem ma艂ej odporno艣ci psychicznej. Przyk艂adem takiego stanu jest na艂贸g by艂ego wojskowego, Marmie艂adowa. Cz艂owieka tego Raskolnikow od razu polubi艂, czu艂 do niego jak膮艣 niewyt艂umaczaln膮 sympati臋. Wynika艂o to z pozycji spo艂ecznej, w jakiej obaj si臋 znale藕li. Zar贸wno Rodion jak i Marmie艂adow s膮 lud藕mi odrzuconymi przez spo艂ecze艅stwo. By艂y oficer zosta艂 odepchni臋ty przez elit臋 wojskow膮 z powodu jego charakteru, Raskolnikow za艣 przez 艣wiatek studencki. Rodion rozumie r贸wnie偶 konieczno艣膰, przed jak膮 stan臋艂a m.in. Sonia, zarabiania pieni臋dzy sposobami powszechnie uznawanymi za ha艅bi膮ce. W takich okoliczno艣ciach zrodzi艂a si臋 jego idea 艣wiata.

Raskolnikow twierdzi, 偶e ludzi mo偶na podzieli膰 na wy偶szych i ni偶szych. Ci drudzy s膮 odpowiedzialni jedynie za egzystencj臋 gatunku. Ludzie wy偶si zostali stworzeni do cel贸w, kt贸re zmieniaj膮 艣wiat i przyczyniaj膮 si臋 do post臋pu. Wed艂ug Raskolnikowa mog膮 oni przekracza膰 pewne normy moralne. Nie podlegaj膮 tym samym prawom, co ludzie zwykli. Raskolnikow czuje, 偶e nale偶y do ludzi wy偶szych i jako wybitna jednostka jest zdolny do zapewnienia innym szcz臋艣cia 艣rodkami uznawanymi powszechnie za niemoralne. Student prowadzi w duszy polemik臋 sam ze sob膮. Jest zdecydowany zamordowa膰, bowiem uwa偶a, 偶e jest to czyn pozytywny. Raskolnikow sam ustala co jest dla niego dobrem, a co z艂em, gdy偶 to w艂a艣nie on zosta艂 wyznaczony przez jak膮艣 si艂臋 do pe艂nienia specjalnej misji na ziemi. Racje Rodiona prowadz膮 go do relatywizmu moralnego. Na swoj膮 ofiar臋 wybiera star膮 lichwiark臋, Alon臋 Iwanown臋. Raskolnikow bywa艂 u niej wiele razy i widzia艂 osoby, kt贸re do niej przychodz膮 aby odda膰 swoje rzeczy w zastaw. Klientami lichwiarki by艂a przewa偶nie uboga ludno艣膰 Petersburga, kt贸ra w zamian za marne pieni膮dze oddawa艂a nierzadko ostatni膮 rzecz, jaka im pozosta艂a. Alona Iwanowna by艂a kobiet膮 zupe艂nie pozbawion膮 uczu膰, nie mog艂a zrozumie膰 jak wiele te rzeczy znacz膮 dla ich w艂a艣cicieli. Mo偶na powiedzie膰, 偶e bogaci艂a si臋 dla samego bogacenia si臋. Nawet swoj膮 siostr臋 Lizawiet臋 wykorzystywa艂a, nie bacz膮c, 偶e wyrz膮dza jej ogromn膮 krzywd臋. Raskolnikow nie widzia艂 w Alonie cz艂owieka. By艂a dla niego jedynie szkodliwym paso偶ytem, wsz膮, kt贸r膮 nale偶a艂o zg艂adzi膰. Nie mog艂a ona przynie艣膰 艣wiatu ludzkiemu nic dobrego. Raskolnikow zabija j膮, musi jednak pozbawi膰 偶ycia jej siostr臋, kt贸ra sta艂a si臋 艣wiadkiem zbrodni. Po dokonaniu zbrodni idzie na New臋. Wydarzenie znad rzeki dowodzi jego g艂臋bokiej wiary. Raskolnikow chce utopi膰 siekier臋 w rzece, co ma jednocze艣nie zmy膰 z niego grzech, jaki pope艂ni艂. Widzimy tu zwi膮zek z biblijn膮 rzek膮, gdzie 艣w. Jan Chrzciciel po raz pierwszy zmywa z ludzi grzech pierworodny. Po dokonaniu zbrodni wida膰 nieprzystosowanie jego psychiki do podobnych zada艅. Raskolnikow kilkakrotnie zapada w chorobliwy sen, gor膮czkuje, staje si臋 coraz bardziej dra偶liwy, traci 艣wiadomo艣膰, wy艂膮cza si臋 z otoczenia. Staje si臋 bardzo podejrzliwy, w niekt贸rych sytuacjach wr臋cz agresywny, nawet w stosunku do bliskich sobie os贸b. Reaguje zupe艂nie niespodziewanie, nikt nie jest w stanie przewidzie膰 co student w danej sytuacji zrobi. Dr臋cz膮 go wyrzuty sumienia, z pocz膮tku nie 偶a艂uje jednak pope艂nionego czynu, a przypadkowej ofiary, Lizawiety Iwanownej. Rodion jest z艂y na siebie, 偶e nie wytrzyma艂 psychicznie i podda艂 si臋 sile swojego sumienia. Jego psychiczne rozterki, ci膮g艂e wspomnienia, powadz膮 go w stan duchowych katuszy. Popada w paranoj臋, budzi si臋 cz臋sto w nocy zlany potem, chorobliwie szuka 艣lad贸w krwi na swoim ubraniu, butach. Raskolnikow zaczyna ba膰 si臋 kary jaka go czeka, s膮du za pope艂nion膮 przez niego podw贸jn膮 zbrodni臋.

Raskolnikowa ogarniaj膮 w膮tpliwo艣ci co do jego w艂asnej tezy, do przynale偶no艣ci do ludzi wy偶szych. Ustosunkowuje si臋 krytycznie do swojej, matematycznie przemy艣lanej tezy, poniewa偶 okaza艂a si臋 zawodna. Nie przewidzia艂 w niej uczu膰, prze偶y膰, jak r贸wnie偶 dodatkowych komplikacji. Konieczno艣膰 ukrywania prawdy i prowadzenia misternej i bardzo niebezpiecznej dla samego bohatera gry z s臋dzi膮 艣ledczym Porfirym Pietrowiczem, przekracza jego psychiczn膮 wytrzyma艂o艣膰. Raskolnikow szybko staje si臋 ofiar膮 w艂asnej zbrodni. Zburzony zostaje jego porz膮dek 偶ycia. Gardzi swoj膮 osob膮, rozwa偶a nawet samob贸jstwo. Rodion postanawia zado艣膰uczyni膰, odkupi膰 swoje grzechy. Prawdziwa przemiana w jego osobie nast臋puje poprzez mi艂o艣膰 Rodiona do Soni. Odrodzenie duchowe Raskolnikowa jest wynikiem czytania Ewangelii i postawy c贸rki Marmie艂adowa wobec niego. Przemiana w jego osobie odbywa si臋 na drodze zjednoczenia z ko艣cio艂em. Czynnikiem, kt贸ry pomaga Raskolnikowowi normalnie funkcjonowa膰 w spo艂ecze艅stwie jest objawienie si臋 czystej wiary, nieska偶onej cywilizacj膮, k艂amstwami, zbrodniami. W Rodionie rodzi si臋 wielka mi艂o艣膰 do Soni. Razem z ni膮 czyta ust臋py z Pisma 艢wi臋tego, kiedy s艂yszy rozdzia艂 o wskrzeszeniu 艁azarza, budzi w nim poczucie, 偶e on tak偶e mo偶e liczy膰 na odrodzenie. Dostrzega w nim jego pozytywne cechy i pr贸buje, aby to one zapanowa艂y nad osob膮 bohatera. Dzi臋ki uczuciu c贸rki Marmie艂adowa Raskolnikow dostrzega wyrozumia艂o艣膰 jak膮 ma ona dla innych ludzi, jak r贸wnie偶 ufno艣膰 i 偶yczliwo艣膰. Rodion dostrzega, 偶e Sonia poprzez swoje nastawienie do 偶ycia potrafi wybaczy膰 ka偶demu, je艣li podejmie on pokut臋, zgodzi si臋 na cierpienie. Mi艂o艣膰 Soni staje si臋 藕r贸d艂em jego ocalenia duchowego. Dzi臋ki niej Raskolnikow wyzbywa si臋 swoich teorii. W charakterze Rodiona zaczynaj膮 dominowa膰 dodatnie cechy charakteru. Chce jak najszybciej sko艅czy膰 kar臋 katorgi na Syberii, gdzie zosta艂 zes艂any i zacz膮膰 nowe „偶ycie 偶ywe”.

Raskolnikow w rzeczywisto艣ci nie jest postaci膮 negatywn膮. Stara艂 si臋 pom贸c ludzko艣ci, lecz jego spos贸b zawi贸d艂, poniewa偶 od pocz膮tku by艂 b艂臋dny. Dowodem jego dobrego charakteru jest moment, w kt贸rym ocali艂 on dzieci wynosz膮c je z p艂on膮cego domu. Jego przemiana duchowa pozwala mu wst膮pi膰 na now膮 艣cie偶k臋 偶ycia. Mimo swojej biedy, przebywania w 艣wiecie upadku moralnego b臋dzie chcia艂 rozwija膰 si臋, pomaga膰 potrzebuj膮cym. Gdyby w 偶yciu bohatera nie pojawi艂a si臋 Sonia jego tragedia pog艂臋bi艂a by si臋, targn膮艂 by na pewno na swoje 偶ycie. Poprzez mi艂o艣膰 sta艂 si臋 cz艂owiekiem prawym, zdolnym do normalnego funkcjonowania w spo艂ecze艅stwie.

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x