Wypracowania, konspekty, streszczenia i pomoc szkolna. Edukacyjna – szkolna baza wiedzy

Najwi臋ksza baza wypracowa艅, konspekt贸w, streszcze艅 i pomocy szkolnych w Polsce. Ponad 100 tysi臋cy materia艂贸w dla szko艂y podstawowej, 艣redniej oraz z zakresu studi贸w.

Interpretacja wiersza Dies irae J. Kasprowicza.

Dies irae – Dzie艅 gniewu.
Obraz 艣wiata, Jezusa, Ewy i Adama.
艢wiat przedstawia si臋 nast臋puj膮co: obwieszcza nam straszliwe przyj艣cie Boga, kt贸ry nie b臋dzie nagradza艂, nie jest mi艂osierny.
Powstaj膮 zza grobu martwi, buntuj膮 si臋, kieruj膮 swe pretensje ku Bogu. Wraz z nimi budz膮 si臋 ich grzechy, zbrodnie.
Panuje chaos, mara i zdeprecjonowanie.
Umiera przyroda. Ogrom nieszcz臋艣膰. Wra偶enie piek艂a i jego wizualizacja. Nast臋puje koniec 艣wiata, wszystko przepowiedziane, spe艂ni艂o si臋.
Sytuacja cz艂owieka jest niekomfortowa, wr臋cz straszna.
Jest s艂aby, u艂omny, bez wolnej woli. Grzeszny. Oczekuje od Boga mi艂osierdzia i pomocy.
Zamieszanie i og贸lny chaos sprawiaj膮, 偶e ludzie ujawniaj膮 najgorsze instynkty.
S膮 jak zwierz臋ta, bez hamulc贸w, bez granic. Pod膮偶aj膮 ku samounicestwieniu.
Przyczyna jest jedna: Strach, uosobiony, a wraz z ni膮 niepewno艣膰.
Bior膮c pod uwag臋 ca艂okszta艂t ukazanego obrazu ludzi, pojawiaj膮 si臋 okre艣lone bli偶ej dwie sylwetki: Adama i Ewy.
Adam – posta膰 w ca艂ym zagmatwaniu apokaliptycznym, pozytywnie przedstawiona. Niewinny, bez grzechu. Pokornie wype艂nia sw贸j los. Robi swoje, mimo widocznego strachu, ukrywania si臋 i wstydu. Paradoksalnie cz臋艣膰 grzechu spoczywa na nim. Pomimo wszystko B贸g skazuje go na wieczne pot臋pienie.
Pozostawiaj膮c bez nadziei i ratunku, wystawiaj膮c na pr贸b臋.
W Adamie odzywa si臋 natura buntownika. Blu藕ni, uwa偶a go za protoplast臋 grzesznego cz艂owieka, jako g艂贸wne 藕r贸d艂o.
Czuj臋 si臋 oszukany, opuszczony. Nagle z powodu swojej rezygnacji i zw膮tpienia na jak膮kolwiek popraw臋 losu, Adam przyjmie los i zaufa Bogu.
Czas ukazania kobiety nadszed艂: Ewa.
Znajduje si臋 w podobnej sytuacji, co towarzysz Adam. Winna poznania grzechu. Ca艂a sytuacja, kryzys na ziemi, jakby jej nie dotycz膮. Jest 艣wiadoma pope艂nianych wyst臋pk贸w, nie mo偶e i nie chce zmieni膰 swojego losu.
Sumienie i poczucie winy pojawiaj膮 si臋 w jej g艂owie.
Co do przedstawienia boskich postaci: Jezus.
Jezus, nie dos艂ownie nazywany. Autor pomija same imi臋, podaje znaczenia, kt贸re uto偶samiamy i 艂atwo mo偶emy si臋 domy艣le膰, 偶e chodzi nam w艂a艣nie o Jezusa(G艂owo, owini臋ta cierniow膮 koron膮).
Zastajemy Go ukrzy偶owanego, ze spuszczon膮 g艂ow膮, gorej膮cego(rozk艂ad cia艂a).
Cierpi, ludzko. Jego bosko艣膰, obdarta z godno艣ci, zdeprecjonowana.
Pozwol臋 sobie zauwa偶y膰, 偶e CO艢 nie pasuje… Jezus na krzy偶u umiera, a tutaj ju偶 Apokalipsa i ca艂y 艣wiat zaraz trafi powrotem do epoki, w kt贸rej zosta艂 stworzony.
Scena Zmartwychwstania, co wi膮偶e si臋 z odpuszczeniem win ludziom i oczyszczenia ich(widocznie nie dla nas kie艂basa i ulgi).
B贸g to sympatyczny Nowotestamentowy Staruszek z siw膮 brod膮, podaj膮cy paluszka cz艂owiekowi.
A jednak obraz w wierszy jest inny; widzimy: ozi臋b艂ego, bez mi艂osierdzia, surowego i konsekwentnego Boga. Gniewnego, oboj臋tnego. Nie pomaga, nie lituje si臋(nie ma zmi艂uj).
Dedukuj膮c: mamy s膮d ostateczny, Boga nie zainteresowanego losem cz艂owieka, u kt贸rego odezwa艂y si臋 (fortunnie mniej lub bardziej) instynkty typowo macierzy艅skie(mi艂o艣膰 ojcowska), czyli mo偶e doj艣膰 do ma艂ej zemsty, bior膮c pod uwag臋, 偶e nasi przodkowie, chcieli(dla zabawy, lub nie, kto ich tam teraz zrozumie) ukrzy偶owa膰 Jezusa.
Czyli kropka…(dos艂ownie i w przeno艣ni), a przecie偶 艣wiat nie mo偶e istnie膰 bez cz艂owieka鈥

Podsumowuj膮c: wiersz EKSPRESJONISTYCZNY(ze wszystkimi charakterystycznymi cechami); Hymn, bez elementu pochwalnego;
liczne stylizacje; nawi膮zania biblijnie i mitologiczne.

W wierszu widzimy, liczne 艣rodki stylistyczne, kt贸rymi autor, jeszcze bardziej wzbogaca, i tak ju偶 ponury i krwawy koniec 艣wiata.
Przeno艣nie:Dzwi臋k rozsieje
Szata艅ski chichot
Epitety:dziwny dzwi臋k
Krew czarna
Apostrofa:O Bo偶e!
Neologizm:Mg艂awy
艁ka膰
Wyolbrzymienie:Miliony Krzy偶y

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x