Wypracowania, konspekty, streszczenia i pomoc szkolna.

Nie 艣ci膮gaj zacznij wkuwa膰 ju偶 dzi艣

Quo Vadis – streszczenie

Print Friendly, PDF & Email

Petroniusz obudzi艂 si臋 jak zwykle ko艂o po艂udnia, zm臋czony po nocy sp臋dzonej na uczcie u Nerona. Zacz膮艂 dzie艅 od porannej k膮pieli i ?ugniatania cia艂a?. W czasie gdy Petroniuszem zajmowa艂y si臋 niewolnice, zakomunikowano przybycie go艣cia, Markusa Winicjusza. M臋偶czy藕ni powitali si臋 tradycyjnymi pozdrowieniami, poczym rozmawiali o ziemiach, kt贸re odwiedzi艂 Winicjusz podczas ostatniej wyprawy wojennej. W pewnym momencie Winicjusz wyzna艂, 偶e ?trafi艂 go grot Amora?. Jednak rozmow臋 przerywaj膮 epilatorowie, dalej toczy si臋 ona wok贸艂 innych temat贸w: poezji oraz tragicznego losu jej tw贸rc贸w od czasu, gdy Neron te偶 si臋 zaj膮艂 t膮 dziedzin膮 sztuki. W pewnym momencie rozmowa schodzi na temat Aulusa Placjusza. Okazuje si臋, 偶e to w jego domu Winicjusz zostawi艂 swoje serce. Wybrank膮 m艂odzie艅ca zosta艂a ?Ligia czy Kallina?, pochodz膮ca z rodu Lig贸w. Nie jest ona niewolnic膮, Aulus oraz jego 偶ona traktuj膮 j膮 jak w艂asn膮 c贸rk臋. Winicjusz rozprawia z Petroniuszem o mo偶liwo艣ciach zdobycia Ligii. Zakochany z przej臋ciem wspomina, 偶e wracaj膮c z Azji w 艣wi膮tyni Mopsusa mia艂 sen wr贸偶ebny, kt贸ry zapowiedzia艂 wielk膮 przemian臋 w jego 偶yciu dokonan膮 za spraw膮 mi艂o艣ci. Petroniusz obiecuje, 偶e postara si臋 wp艂yn膮膰 na Aula Placjusza, by ten wyda艂 Ligi臋 Winicjuszowi. M臋偶czy藕ni przeszli do tricinium, nie zwracaj膮c wcale uwagi na niewolnic臋 Eunice, kt贸ra skrycie kocha艂a si臋 w swoim panu. Kiedy dziewczyna zosta艂a sama w unctuarium, podesz艂a do pos膮gu Petroniusza i z艂o偶y艂a na nim poca艂unek…. Po p贸藕nym 艣niadaniu, drzemce, spacerze i za偶yciu werbeny Petroniusz poczu艂 si臋 o偶ywiony i gotowy do z艂o偶enia wizyty w domu Aulusa. Jad膮c lektyk膮 niesion膮 przez olbrzymich Murzyn贸w, Petroniusz dopytywa艂 Winicjusza o Ligi臋. Ten opowiedzia艂 mu o znaku ryby, kt贸ry dziewczyna kre艣li艂a na piasku rozmawiaj膮c z nim. Przeje偶d偶aj膮c przez miasto, Petroniusz nawet nie zwraca艂 uwagi na oklaski uwielbiaj膮cego go t艂umu. Owo uwielbienie zawdzi臋cza艂 mowie, jak膮 wyg艂osi艂 przed Neronem przeciw wyrokowi 艣mierci jaki wydano na ca艂膮 famili臋 (czyli wszystkich niewolnik贸w domowych) prefekta Pedaniusza Sekunda, ?za to, i偶 jeden z nich zabi艂 tego okrutnika w chwili rozpaczy?. Przy ksi臋garni Petroniusz kaza艂 si臋 zatrzyma膰, a dokonany tam zakup wr臋czy艂 Winicjuszowi. By艂 to ?Satyricon? jego autorstwa, ale wydany bez jego podpisu. Petroniusz nie chcia艂 podzieli膰 losu innych poet贸w rzymskich. M臋偶czy藕ni dotar艂szy do celu, przywitali si臋 z nieco zdziwionym ich wizyt膮 panem domu. Petroniusz, by go uspokoi膰, poda艂 za pretekst ch臋膰 podzi臋kowania za opiek臋 nad Winicjuszem. M臋偶czy藕ni rozmawiaj膮c us艂yszeli 艣miech ma艂ego Aulusa i Ligii bawi膮cych si臋 w pi艂ki. Jednak nie zabawili z nimi d艂ugo, bo w ogrodowym tricinium siedzia艂a 偶ona gospodarza, Pomponia, dla kt贸rej Petroniusz mia艂 dziwny szacunek. Winicjusz oddali艂 si臋 z Ligi膮 i ma艂ym Aulusem. Spacerowali po ogrodzie, po czym usiedli na 艂awce. Gdy ch艂opiec zerwa艂 si臋 by pobawi膰 si臋 na stawem, Winicjusz wykorzysta艂 chwil臋 sam na sam z Ligi膮 i pocz膮艂 czarowa膰 j膮 s艂owami wyzna艅. Ta jednak nic nie rozumia艂a, czu艂a tylko, 偶e co艣 dziwnego budzi w niej ten m艂odzieniec. Rozmow臋 przerwa艂 im Aulus. Tymczasem Petroniusz z Pomponi膮 podziwiali zach贸d s艂o艅ca. Petroniusz uderzony spokojem tego domu rzek艂: ?Rozwa偶am w duszy, jak odmienny jest wasz 艣wiat od tego 艣wiata, kt贸rym w艂ada nasz Nero?. Na co Pomponia zaskoczy艂a go wyznaniem, 偶e 艣wiatem nie w艂ada Nero, ale B贸g, ?kt贸ry jest jeden, sprawiedliwy i wszechmocny?.Petroniusz opowiada Winicjuszowi o swoich wra偶eniach z wizyty. Dziwi si臋, 偶e Pomponia nosi 偶a艂ob臋 po zmar艂ej swojej c贸rce Julii, skoro jej B贸g jest sprawiedliwy i wszechmocny, to 艣mier膰 Julii by艂a sprawiedliwa, a Pomponia 偶a艂ob膮 uw艂acza swemu Bogu. T艂umaczy siostrze艅cowi, dlaczego nawet nie wspomnia艂 gospodarzom o prawdziwym celu swojej wizyty. Wiedzia艂, 偶e ich cnota podniesie krzyk, a tego nie chcia艂. Obieca艂 obmy艣li膰 inny spos贸b. Stanowczo od偶egna艂 Winicjusza od pomys艂u, by m艂odzieniec poj膮艂 Ligi臋 za 偶on臋. Tymczasem obaj udali si臋 do Chryzostemis, na艂o偶nicy Petroniusza. W przedsionku jej domu Petroniusz oznajmi艂 siostrze艅cowi, 偶e znalaz艂 ju偶 spos贸b.Nast臋pnego dnia Petroniusz uda艂 si臋 na Palatyn, gdzie odby艂 z Neronem poufn膮 rozmow臋. Trzy dni p贸藕niej do domu Aulusa przybyli 偶o艂nierze z rozkazem doprowadzenia Ligii na dw贸r cezara. Zrozpaczeni gospodarze, nie maj膮c innego wyj艣cia, wydali dziewczyn臋. Wraz z ni膮 poszed艂 Ursus, niewolnik, kt贸ry s艂u偶y艂 jeszcze jej matce. Pod pozorem orszaku zak艂adniczki Pomponia wys艂a艂a wraz z przybran膮 c贸rk膮 wiern膮 s艂u偶b臋 w艂asnego wyboru. Pomponia i Aulus domy艣lili si臋, 偶e to nag艂e wezwanie c贸rki Lig贸w na dw贸r cezara jest sprawk膮 Petroniusza, kt贸ry chce j膮 na na艂o偶nic臋 dla siebie lub Winicjusza.

Zrozpaczony Aulus uda艂 si臋 do cezara, by prosi膰 o 艂ask臋, ale nie zosta艂 nawet przyj臋ty. Potem pow臋drowa艂 po rad臋 i ratunek do Seneki, ten jednak od dawna w nie艂asce u cezara nie m贸g艂 w 偶aden spos贸b wp艂yn膮膰 na Nerona, a i Aulusowi nie radzi艂 chodzi膰 do niego, by w艂adca z samej przekory nie zostawi艂 dziewczyny dla siebie. Co do osoby Petroniusza, Seneka poradzi艂, by go zawstydzi膰, m贸wi膮c: ?Czyn tw贸j jest godny wyzwole艅ca?. Aulus uda艂 si臋 do domu Petroniusza, gdzie zasta艂 tylko Winicjusza, po jego minie na wie艣膰 o porwaniu Ligi zorientowa艂 si臋, 偶e m艂odzieniec jest niewinny. Winicjusz obieca艂 uwolni膰 albo pom艣ci膰 dziewczyn臋. Jednak gdy tylko nieco uspokojony Aulus wr贸ci艂 do siebie otrzyma艂 list, w kt贸rym Winicjusz poddaje si臋 woli cezara.

Winicjusz dopad艂 rozw艣cieczony Petroniusza, ten jednak pochwyci艂 m艂odzie艅ca i pocz膮艂 mu t艂umaczy膰 wszystkie zdarzenia. Neron obieca艂 mu, 偶e odbierze zak艂adniczk臋 Aulusowi i odda j膮 Winicjuszowi. Jednak dla zachowania pozor贸w musi ona przez jaki艣 czas pozosta膰 na dworze, gdzie b臋dzie pod opiek膮 Akte. Petroniusz, by cezar nie zechcia艂 wpierw Ligii dla siebie, wm贸wi艂 mu, 偶e dziewczyna nie jest godna takiego estety jak on. Poza tym nast臋pnego dnia ma si臋 odby膰 uczta, na kt贸rej Winicjusz zajmie miejsce obok Ligii. Na te s艂owa id膮c za rada Petroniusza Winicjusz wys艂a艂 do Aulusa list, w kt贸rym wycofa艂 si臋 ze swoich obietnic.
Ligia w pa艂acu przed uczt膮 rozmawia z Akte, ta radzi jej, by nie stawia艂a oporu cezarowi, by go nie rozgniewa膰. Dawna kochanka Nerona zachwyca si臋 urod膮 Ligii, jednocze艣nie uspakaja j膮, m贸wi膮c, 偶e Neron wcale nie interesuje si臋 dziewczyn膮. Akte sama przygotowuje zak艂adniczk臋 na uczt臋, ubiera j膮 i namaszcza jej cia艂o wonno艣ciamiLigia, wchodz膮c na uczt臋, by艂a jednocze艣nie zatrwo偶ona i zauroczona jej przepychem. Nigdy wcze艣niej nie widzia艂a tylu ludzi. Ko艂o niej spocz膮艂 Winicjusz, tak jak mu by艂o to obiecane. Poprzednio jedynie wychwala艂 zalety urody pi臋knej dziewczyny, teraz wprost wyznawa艂 jej sw膮 mi艂o艣膰. W Ligii obudzi艂o si臋 jakie艣 nieznane do tej pory uczucie. Tymczasem przez zielony szmaragd przygl膮da艂 im si臋 Neron, co zreszt膮 oznajmi艂a Akte. Petroniusz wyprzedzi艂 ocen臋 cezara: ?Za w膮ska w biodrach?. Nero przytakn膮艂 mu. Teraz Petroniusz i inni zebrani pocz臋li namawia膰 cezara, by za艣piewa艂. Ten chwil臋 si臋 krygowa艂, ale w ko艅cu z zadowoleniem zgodzi艂 si臋. Kaza艂 jednak wcze艣niej zawo艂a膰 Poppe臋, kt贸ra by艂a nieobecna na uczcie z powodu choroby. Kiedy 偶ona cezara wesz艂a na uczt臋, Ligia by艂a wielce zdziwiona pi臋knem tej, o kt贸rej wiedzia艂a, 偶e jest najokrutniejsz膮 z kobiet. Kiedy Neron zako艅czy艂 pie艣艅, zacz臋艂o si臋 sk艂adanie komplement贸w w艂adcy, ale ten czeka艂 tylko na opinie Petroniusza. Uczta zmienia艂a si臋 w pijack膮 orgi臋. Neron mocno odurzony winem zacz膮艂 mie膰 straszne wizje, w kt贸rych pokazywa艂a mu si臋 matka skazana przez niego na 艣mier膰. Winicjusz r贸wnie偶 mocno ju偶 odurzony winem zacz膮艂 ca艂owa膰 i obejmowa膰 Ligi臋, Akte pr贸bowa艂a bezskutecznie uwolni膰 dziewczyn臋. Wyrwa艂 mu j膮 z jego obj臋膰 olbrzymi Ursus. Zaskoczony i pijany Winicjusz leg艂 na pod艂odze, jak wi臋kszo艣膰 go艣ci.

Ursus zani贸s艂 Ligi臋 do komnat Akte. Wiedz膮c ju偶, 偶e zosta艂a darowana Winicjuszowi i 偶e nast臋pnego wieczora przy艣l膮 po ni膮, zacz臋艂a z Ursusem obmy艣la膰 ucieczk臋. Ligia chcia艂a do Aulus贸w, ale Akte ostrzeg艂a, 偶e to ich zgubi. Nie chc膮c by膰 przyczyn膮 艣mierci swych przybranych rodzic贸w dziewczyna postanowi艂a do nich nie wraca膰. Ursus obieca艂 odbi膰 Ligi臋, gdy wieczorem prowadzi膰 j膮 b臋d膮 do domu Winicjusza. Teraz poszed艂 do biskupa.
W nocy w swej komnacie Akte rozmy艣la艂a nad losem Ligii, dziwi艂 j膮 spokojny sen dziewczyny w takiej chwili. Po przebudzeniu Ligia ze swoj膮 opiekunk膮 posz艂y do ogrodu. Akte stwierdzi艂a, 偶e przecie偶 Winicjusz m贸g艂by po艣lubi膰 c贸rk臋 Lig贸w, chcia艂a i艣膰 do niego, prosi膰 go o to, ale Ligia zaprotestowa艂a. Wola艂a uciec do Lig贸w. W ogrodzie spotka艂y przechadzaj膮ca si臋 Poppe臋. Ta pocz臋艂a wypytywa膰 o nieznan膮 jej dziewczyn臋. Ligia prosi艂a j膮 o pomoc, o wstawiennictwo u cezara.
Dom Winicjusza by艂 ju偶 przygotowany na przybycie Ligii, st贸艂 zastawiono na czworo, bo na uczcie mieli zasi膮艣膰 r贸wnie偶 Petroniusz z Chryzotemis. Petroniusz dawa艂 m艂odemu rady, jak ma post臋powa膰 z Ligi膮, nie zaleca pop臋dliwo艣ci i natarczywo艣ci, jak膮 widzia艂 na uczcie. Wraz ze swoj膮 kochank膮 dziwi si臋, 偶e Winicjusz z takim niepokojem oczekuje przybycia Ligi. W tym czasie Ursus napad艂 z chrze艣cijanami na nios膮cych Ligi臋, zabi艂 dowodz膮cego nimi niewolnika, przegoni艂 reszt臋, uprowadzaj膮c swoj膮 pani膮. Winicjusz dowiedziawszy si臋 o tym wypadku, uderzy艂 w g艂ow臋 艣wiecznikiem niewolnika, kt贸ry przyni贸s艂 z艂a wiadomo艣膰. Ca艂膮 noc s艂ycha膰 by艂o w domu uderzanie r贸zg膮Oszala艂y ze w艣ciek艂o艣ci i 偶alu Marcus my艣la艂 by p贸j艣膰 do domu Aulus贸w, ale ostatecznie wiedziony my艣l膮, 偶e to sam cezar kaza艂 uprowadzi膰 Ligi臋 dla siebie, kaza艂 si臋 nie艣膰 do jego pa艂acu. Na miejscu okaza艂o si臋, 偶e c贸rka Narona i Poppei zachorowa艂a i rodzice nikogo nie przyjmuj膮. Kaza艂 si臋 wi臋c prowadzi膰 do Akte. Od niej dowiedzia艂 si臋, 偶e to nie cezar porwa艂 jego ukochan膮. Sta艂o si臋 jak Ligia chcia艂a. Zdesperowany Winicjusz chcia艂 i艣膰 do Nerona, by ten kaza艂 jej szuka膰, ale m膮dra niewolnica u艣wiadomi艂a mu, 偶e w ten spos贸b sprowadzi pewn膮 艣mier膰 na ukochan膮, bo ju偶 si臋 j膮 oskar偶aj膮 na dworze o rzucenia czaru na c贸reczk臋 Nerona. Je艣li dziecko nie wyzdrowieje, Ligi臋 czeka 艣mier膰. Radzi Markowi na w艂asn膮 r臋k臋 szuka膰 dziewczyny, poza tym m贸wi mu, 偶e Ligia go kocha, ale nie chcia艂a by膰 na艂o偶nic膮. Nagle w pa艂acu pojawia si臋 Pomponia, kt贸ra spojrzawszy na niego rzek艂a: ?Niech B贸g ci wybaczy krzywd臋, jak膮 wyrz膮dzi艂e艣 nam i Ligii?.

Na dziedzi艅cu sta艂 ju偶 t艂um oczekuj膮cy wie艣ci o ma艂ej Augu艣cie. Tu Winicjusz spotka艂 Petroniusza, podzieli艂 si臋 z nim nowinami i wys艂ucha艂 rad. Petroniusz wiedz膮c, 偶e uciekinierzy nie wyszli w nocy z miasta, kaza艂 obstawi膰 bramy.

Petroniusz widz膮c rozpacz siostrze艅ca, podsuwa mu kobiety, chce mu nawet darowa膰 Eunice, kt贸ra ostatnio sta艂a si臋 jego ulubienic膮. Eunice s艂ysz膮c to pad艂a na kolana i pocz臋艂a m贸wi膰: ?Nie mog臋, nie chc臋?, na to Petroniusz kaza艂 jej wymierzy膰 ?dwadzie艣cia pi臋膰 plag, tak jednak, by nie popsu膰 sk贸ry?. Ale Winicjusz my艣li tylko o Ligii, pobieg艂 jej szuka膰. Tymczasem Petroniusz nie mog膮c si臋 skupi膰, pocz膮艂 wypytywa膰 o Eunice. Okaza艂o si臋, 偶e dziewczyna nie ma w jego domu kochanka (cho膰 sama wyzna艂a co innego) i 偶e zna cz艂owieka, kt贸ry m贸g艂by odnale藕膰 Ligi臋. Petroniusz kaza艂 go sprowadzi膰. Sam pocz膮艂 rozmy艣la膰 o Eunice.
Nast臋pnego dnia do domu Petroniusza przyby艂 zapowiedziany m臋drzec Chilon Chilonides. Obieca艂 on za zap艂at膮 odnale藕膰 dziewczyn臋. Petroniusz d艂ugo wypytywa艂 go o r贸偶ne sprawy: jego do艣wiadczenie, pochodzenie, ale tak偶e o Eunice. Na koniec ofiarowa艂 mu p艂aszcz. Chilon rozpozna艂 znak ryby, kt贸ry nakre艣li艂a kiedy艣 LigiaNast臋pne dni przynios艂y wie艣ci o 艣mierci ma艂ej Augusty, co nios艂o nowe zagro偶enie dla Ligii. Petroniusz udawszy si臋 do Nerona, us艂ysza艂 od niego, 偶e jest winien 艣mierci jego c贸rki. Jak zwykle jednak Petroniusz sprytnie wybrn膮艂 z tej sytuacji pochlebstwem i rad膮. ?Panie spal Rzym i 艣wiat ca艂y, lecz zachowaj nam sw贸j g艂os!? Za jego rad膮 cezar uda艂 si臋 do miejsca narodzin c贸rki, by pisa膰 tam hymn, o czym Petroniusz zawiadomi艂 Winicjusza, m贸wi膮c przy tym, 偶e w ten spos贸b uratowa艂 nie tylko w艂asn膮 sk贸r臋, ale tak偶e Aulus贸w i Ligi臋. W domu Petroniusza pojawia艂 si臋 r贸wnie偶 Chilon, m贸wi膮c, 偶e wci膮偶 nie odnalaz艂 Ligii. Ale ze znaku ryby wywnioskowa艂, ze jest ona chrze艣cijank膮.

Tymczasem Petroniusz przebywa艂 wraz z ca艂ym dworem Nerona w Ancjum. Stamt膮d Neron zamierza si臋 uda膰 do Grecji. Petroniusz i Winicjusz koresponduj膮 ze sob膮, przekazuj膮c sobie nowo艣ci (cz臋艣膰 rozdzia艂贸w ksi膮偶ki ma form臋 list贸w).

Chilon wchodzi w 艣rodowisko chrze艣cijan, aby pozyska膰 informacje o Ligii, uczestniczy w ich spotkaniach. Aby zyska膰 zaufanie chrze艣cijan, pomaga im finansowo. Oczywi艣cie koszty tego ponosi Winicjusz, kt贸rego Chilon co jaki艣 czas odwiedza. W ko艅cu udaje mu si臋 dowiedzie膰, gdzie przebywa dziewczyna, ale pojawia si臋 problem. W Rzymie zjawia si臋 Glaukus, chrze艣cijanin, kt贸rego Chilon kiedy艣 sprzeda艂 wraz z jego rodzin膮 w niewol臋, ci臋偶ko zrani艂 i pozostawi艂 na 艣mier膰, ale ten na jego nieszcz臋艣cie prze偶y艂. Teraz Chilon obawia si臋, 偶e zostanie przez niego zdemaskowany. Postanawia go zabi膰, na co Winicjusz nie tylko przystaje, ale daje mu te偶 pieni膮dze na wynaj臋cie zab贸jcy. Chilon ma ju偶 w zamy艣le podst臋p. Odnajduje Ursusa i wmawia mu, 偶e Glaukus jest zdrajc膮, synem Judasza, ukrywaj膮cym si臋 pod zmienionym nazwiskiem. Doda艂, 偶e lekarz zamierza zdradzi膰 ca艂膮 gmin臋 chrze艣cija艅sk膮. Ursus obiecuje zabi膰 Glaukusa w czasie spotkania chrze艣cijan z aposto艂em Piotrem, kt贸ry ma niebawem przyby膰 do Rzymu. Winicjusz dowiedziawszy si臋 o szykowanym podst臋pie, ma zamiar na tym samym nabo偶e艅stwie odnale藕膰 Ligi臋, a nast臋pnie j膮 uprowadzi膰. Wiedz膮c jednak jak silny jest Ursus i obawiaj膮c si臋 z jego strony napadu, wynajmuje Krotona, najsilniejszego z Gladiator贸w.
Kroton i Chilon ida razem na zebranie chrze艣cijan. Marek jest bardzo zaskoczony nauczaniem aposto艂a Piotra, kt贸ry nakazuje wyrzeka膰 si臋 zbytk贸w i rozkoszy, znosi膰 cierpliwie krzywd臋, wybacza膰 nieprzyjacio艂om, ?p艂aci膰 im dobrem za z艂e i kocha膰 ich?. Piotr m贸wi r贸wnie偶 o potrzebie dawania dobrego przyk艂adu poganom. Te nauki nie mieszcz膮 si臋 Markowi w g艂owie. Nagle Chilon wskaza艂 mu dwoje ludzi, Winicjusz ujrza艂 Ligi臋.
?Ka偶da kropla krwi zadrga艂a w m艂odym patrycjuszu na jej widok. Zapomnia艂 o t艂umach, o starcu, o w艂asnym zdumieniu wobec tych niepoj臋tych rzeczy, jakie s艂ysza艂, i widzia艂 przed sob膮 tylko j膮 jedn膮. Oto wreszcie po wielkich wysi艂kach, po d艂ugich dniach niepokoju, szarpania si臋, zmartwie艅 odnalaz艂 j膮!?

Po nabo偶e艅stwie trzej m臋偶czy藕ni poczekali, a偶 Ligia z Ursusem wyjd膮, by i艣膰 za nimi a偶 do domu. Mimo s艂贸w przestrogi tch贸rzliwego Chilona Winicjusz z gladiatorem wkradli si臋 do domu, by porwa膰 dziewczyn臋. Kroton mia艂 zabi膰 Ursusa. Jednak sta艂o si臋 inaczej: Ursus wyrwa艂 si臋 gladiatorowi, zabi艂 go, a nast臋pnie wydar艂 z r膮k Marka Ligi臋, ju偶 chcia艂 zabi膰 i jego, ale dziewczyna zd膮偶y艂a krzykn膮膰 ?Nie zabijaj?. Tymczasem ukryty Chilon kalkulowa艂, co ma zrobi膰, w ko艅cu odszed艂.

Gdy Winicjusz odzyska艂 przytomno艣膰 okaza艂o si臋, 偶e znajduje si臋 w mieszkaniu Ligii, w domu Miriam. Tam wezwano lekarza Glaukusa, kt贸ry upewni艂 Ligi臋, 偶e rana Winicjusza nie jest 艣miertelna. Ursus wyznaje lekarzowi, 偶e jeszcze wczoraj got贸w by艂 go zabi膰. Chrze艣cijanie obawiaj膮 si臋, 偶e je艣li kto艣 odnajdzie Marka w ich domu, wina za zab贸jstwo Krotona spadnie na nich. Winicjusz nie chce jednak znowu oddziela膰 si臋 od Ligii. Zapewni, 偶e nie b臋dzie jej ju偶 wi臋cej pr贸bowa艂 porwa膰. Prosi Ursusa, by odnalaz艂 Chilona i przyprowadzi艂 do niego. Gdy ten ju偶 u niego si臋 pojawi艂, Marek rozkaza艂 mu zapami臋ta膰, 偶e to Kroto rzuci艂 si臋 na niego i chcia艂 go ograbi膰, dlatego Marek zmuszony by艂 go zabi膰, a ci oto ludzie, u kt贸rych teraz przebywa opatrzyli jego rany otrzymane w walce. Ponadto daje mu tabliczk臋, na kt贸rej jest napisane, 偶e pojecha艂 do Benewentu. W pokoju pojawi艂 si臋 Glaukus, kt贸ry rozpozna艂 swego dawnego oprawc臋 w Chilonie. W ten spos贸b intryga zostaje odkryta. Chilon jednak uzyskuje od chrze艣cijan przebaczenie.To zdarzenie bardzo dziwi Winicjusza, kt贸ry dochodzi do wniosku, 偶e nowa nauka ma niezwyk艂膮 si艂臋, przemienia do gruntu ludzkie dusze i nakazuje zaniecha膰 zemsty za doznane krzywdy. Dochodzi do przekonania, 偶e jest co艣 w tej nauce, czego nie by艂o dotychczas na 艣wiecie. Pod nieobecno艣膰 Ligii Markiem opiekuje si臋 Ursus, od kt贸rego dowiaduje si臋, 偶e ten olbrzym nie jest niewolnikiem, ale s艂u偶膮cym Ligii. M贸wi艂, 偶e Ligia to c贸rka kr贸lewska, co mile po艂echta艂o Marka. Pocz膮艂 dopytywa膰 si臋 r贸wnie偶 o lud Lig贸w. Ursus ch臋tnie mu opowiada艂 o licznym narodzie mieszkaj膮cym w lasach, o sile ludzi tam 偶yj膮cych.
Mi艂o艣膰 Winicjusza do Ligii staje si臋 coraz szlachetniejsza i uduchowiona. R贸wnie偶 Ligia, przebaczywszy Markowi, zaczyna darzy膰 go uczuciem. Widzi jak m艂odzieniec przemienia si臋 na jej oczach. Winicjusz wyczuwa, 偶e Ligia jednak co艣 czuje do niego, tym bardziej stara si臋 jej pokaza膰 z dobrej strony. Do domu, w kt贸rym przebywa艂 Marek, przybyli Piotr i Pawe艂 z Tarsu. R贸wnie偶 Marek Winicjusz wiedzie z nimi dyskusje. Nied艂ugo jednak zar贸wno Ligia jak i Winicjusz opu艣cili dom, w kt贸rym dot膮d przebywali.

Winicjusz powr贸ciwszy do swego domu prze偶ywa rozterki. Kiedy zasta艂 niewolnik贸w na uczcie, w jego pokojach, zagniewa艂 si臋 bardzo. Pocz膮tkowo chcia艂 wo艂a膰 o r贸zgi, ale powstrzyma艂 si臋. Przez trzy dni nie wychodzi艂 z biblioteki. S艂u偶ba dr偶a艂a na my艣l, jak gro藕ny plan mo偶e obmy艣li膰. Gdy wreszcie wyszed艂 do nich, nie wyznaczy艂 kary, tylko powiedzia艂: ?Przebaczam wam, wy za艣 dobr膮 s艂u偶b膮 starajcie si臋 naprawi膰 winy?. Zdziwi艂o go, 偶e przebaczenie nie tylko nie rozzuchwali艂o s艂u偶by, ale uczyni艂o j膮 ch臋tniejsz膮 do pracy. On zauwa偶y艂 w nich ludzi, nawet 偶al mu si臋 zrobi艂o tych niewolnik贸w. Czasem jego dom odwiedza Glaukus, przynosz膮c wie艣ci o ukrywaj膮cej si臋 Ligii. Marek wci膮偶 rozmy艣la o dziewczynie, nowej nauce, aposto艂ach. Zastanawia si臋 nad przyj臋ciem chrztu. Kiedy jednak Glaukus przekonuje go, 偶e chrzest nie jest gwarancj膮 mi艂o艣ci Ligii, rezygnuje. Miota si臋 z my艣lami. Czuje, 偶e jego natura nie pasuje do wiary chrze艣cija艅skiej. Kiedy Glaukus przestaje przychodzi膰 do jego domu, pojawiaj膮 si臋 w nim nowe w膮tpliwo艣ci, postanawia zapomnie膰 o Ligii, w tym celu rzuca si臋 w wir rozpusty. Wdaje si臋 romans z Chryzostemis, kt贸ra wyzna艂a mu, 偶e zar贸wno Petroniusz, jak i drugi kochanek, znudzili jej si臋 i serce ma wolne. Jednak gdy kobieta robi mu awantur臋 o dwie syryjskie dziewczyny, Marek pozbywa si臋 jej w grubia艅ski spos贸b. Winicjusz wci膮偶 my艣li o Ligii.
Tymczasem Neron, a wraz z nim Petroniusz, powr贸cili do Rzymu. Winicjusz wcale nie ma ochoty na spotkanie z wujem, odwiedza go dopiero, gdy ten przysy艂a po niego lektyk臋. Zastaje wuja bardzo szcz臋艣liwego. Ot贸偶 Petroniusz odkry艂 prawdziw膮 mi艂o艣膰 w Eunice. Z mi艂o艣ci do tej pi臋knej niewolnicy da艂 jej wolno艣膰, cho膰 ona sama wola艂a pozosta膰 jego niewolnic膮 ni偶 偶on膮 cesarza. Nic nie m贸wi膮c ukochanej wyzwoli艂 j膮 i zapisa艂 na ni膮 ca艂y maj膮tek. Winicjusz m贸wi wujowi o swoich rozterkach, ten jednak nie potrafi艂 ich zrozumie膰. Marek opowiada艂 mu o dobroci chrze艣cijan, o tym 偶e ich 偶ycie zaczyna si臋 po 艣mierci, a to ziemskie jest tylko doczesnym, 偶e potrafi膮 przebacza膰, itd. Petroniusz uwa偶a, 偶e s膮 oni wrogami 偶ycia. Nie rozumie, jak Ligia mo偶e mi艂owa膰 Winicjusza, skoro si臋 od niego odcina. Petroniusz nakazuje stawi膰 si臋 Markowi u cezara, aby ten nie poczu艂 si臋 ura偶ony. Winicjusz i tak jest ju偶 podejrzany, bo nie uczestniczy艂 w podr贸偶y Nerona. Petroniusz t艂umaczy艂 go chorob膮, ale teraz koniecznie trzeba si臋 stawi膰 u cezara.
Cezar zaraz po powrocie z podr贸偶y poczu艂 niech臋膰 do Rzymu i postanowi艂 wyruszy膰 do Achai. Wyda艂 nawet nowy edykt, w kt贸rym og艂asza艂, 偶e powr贸ci nied艂ugo, a jego nieobecno艣膰 nie wp艂ynie negatywnie na 偶ycie publiczne. Jednak na drugi dzie艅, gdy odwiedzi艂 przybytek Westy w towarzystwie augustian贸w, mi臋dzy kt贸rymi by艂 i Winicjusz, zdarzy艂 si臋 dziwny wypadek. Neron mia艂 objawienie i omdla艂 z emocji. Przed upadkiem uchroni艂 go Winicjusz, co zosta艂o potem docenione przez Nerona. Dla znudzonego Nerona Tigellin, jego zausznik (i przeciwnik Petroniusza) szykowa艂 przyj臋cie, kt贸rym chcia艂 ukaza膰 swoje oddanie dla cezara. Na uczcie mia艂 si臋 pojawi膰 i Winicjusz, Petroniusz liczy艂, 偶e siostrzeniec ukoi sw贸j b贸l w ramionach jednej z dziewic, kt贸re b臋d膮 ozdob膮 przyj臋cia. Uczta mia艂a by膰 olbrzymia i pe艂na przepychu. Z wszystkich prowincji nap艂ywa艂y pieni膮dze, by pokry膰 olbrzymie koszty tych zbytk贸w. Sprowadzono zwierz臋ta z odleg艂ych kraj贸w, ptaki, rzadkie ryby, aby zadziwi膰 cezara. Zbudowano olbrzymi膮 tratw臋 z poz艂acanych belek na kt贸rej mia艂 biesiadowa膰 sam Neron. Po艣rodku tratwy stan膮艂 wielki namiot z syryjskiej purpury, a w nim st贸艂 dla biesiadnik贸w. Setki win, aleksandryjskie szk艂o, tysi膮ce nagich niewolnic i niewolnik贸w z cytrami i harfami. Cezarowi podoba艂a si臋 ta ?p艂ywaj膮ca uczta?, poniewa偶 by艂a czym艣 nowym. W czasie uczty do odurzonego winem Winicjusza podesz艂a zawoalowana Poppea i pr贸bowa艂a go uwie艣膰. Ten jednak opar艂 si臋 jej, m贸wi膮c: ?Ktokolwiek jeste艣, kocham inn膮 i nie chce ci臋?. Gdy kobieta mia艂a ods艂oni膰 woalk臋, wkroczy艂 Petroniusz. Gdyby Marek wiedzia艂, komu odmawia, by艂by zgubiony. Okaza艂o si臋, 偶e tej nocy cezar by艂 z Rubri膮, westalk膮 ze 艣wi膮tyni Westy, a Poppea najprawdopodobniej chcia艂a si臋 zem艣ci膰. Zdenerwowany Marek krzycz膮c, 偶e ma do艣膰 cezara, Rzymu, uczt i 偶e kocha tylko jedn膮, odszed艂.
Petroniusz uzmys艂owi艂 sobie, 偶e ju偶 si臋 nie rozumie z Winicjuszem, bola艂, i偶 straci艂 nad nim w艂adz臋. Przeczuwa艂 zemst臋 odrzuconej Poppei, kt贸ra mo偶e dosi臋gn膮膰 i jego jako krewnego Marka. Rozmy艣la艂 na sposobem na wys艂anie Marka w jak膮艣 podr贸偶. Zastanawia艂 si臋, czy nie podsun膮膰 cezarowi pomys艂u wygnania chrze艣cijan z Rzymu, bo wiedzia艂, 偶e wtedy Marek ruszy艂by za Ligi膮. Okaza艂o si臋 jednak, 偶e Marek dosta艂 zaproszenie do Ancjum od cezara. Petroniusz wiedzia艂, 偶e m艂odzieniec zawdzi臋cza je Poppei. Zaproszenie to by艂o jednocze艣nie rozkazem, sprzeciwienie si臋 grozi艂o 艣mierci膮. Niespodziewanie zjawia si臋 u Marka Chilon, ca艂y ?n臋dzny i obdarty?, narzeka na n臋dz臋 i g艂贸d, opowiada, 偶e go okradli. Oznajmia Winicjuszowi, 偶e wy艣ledzi艂, gdzie obecnie mieszka Ligia. Obiecuje wskaza膰 Markowi ten dom, by m艂odzieniec m贸g艂 porwa膰 dziewczyn臋. Oburzony propozycj膮 Marek ka偶e wych艂osta膰 Chilona. Jednak gdy ten z b贸lu traci przytomno艣膰, cuci go, karmi, poczym ka偶e si臋 zaprowadzi膰 do domu, w kt贸rym mieszka Ligia. Gdy tam docieraj膮, daje zdrajcy z艂ot膮 monet臋, zapowiadaj膮c, 偶e je偶eli wci膮偶 b臋dzie 艣ledzi艂 chrze艣cijan, trafi w r臋ce prefekta. Rozkazuje zapomnie膰 mu, gdzie znajduje si臋 dom Ligii oraz o s艂u偶bie u siebie. Obiecuje mu wyp艂aci膰 raz na dwie z艂ote monety. Chilon przysi臋ga wykona膰 rozkaz, ale w duszy poprzysi臋ga pomst臋. Okaza艂o si臋, 偶e Ligia ukrywa si臋 w osobnym domku, niedaleko domu Miriam, gdzie natychmiast uda艂 si臋 Marek. Zasta艂 tam aposto艂贸w: Piotra i Paw艂a z Tarsu oraz lekarza Glaukusa. M艂odzieniec wyzna艂 im swoje rozterki, opowiedzia艂 o mi艂o艣膰 do Ligii. Winicjusz nie by艂 jeszcze chrze艣cijaninem, ale wyrzek艂 si臋 ju偶 wielu rzeczy dla chrze艣cijan b臋d膮cych z艂em, a w Rzymie uchodz膮cych za normalne. Pragnie ponadto pozna膰 ca艂膮 nauk臋 Chrystusa. Piotra ucieszy艂y s艂owa Marka, widz膮c w nim wielk膮 przemian臋, kaza艂 pos艂a膰 po Ligi臋. Dziewczyna by艂a bardzo zaskoczona tym zebraniem. Piotr spyta艂 j膮, czy kocha Marka, na co odrzek艂a z dr偶eniem: ?tak jest…?. Oboje ukl臋kli u st贸p Piotra, kt贸ry pob艂ogos艂awi艂 ich mi艂o艣ci. M艂odzi potem rozmawiali d艂ugo, Marek przekonywa艂 Ligi臋, 偶e kocha艂 j膮 od zawsze i od zawsze chcia艂 j膮 po艣lubi膰. Dziewczyna w ko艅cu zgadza si臋 zosta膰 jego 偶on膮, Pomponia, kt贸ra wr贸ci艂a do Rzymu ma przenie艣膰 jej rzeczy do domu Winicjusza.
Wieczorem wracaj膮c do domu Marek spotyka Petroniusza, przysypiaj膮cego w lektyce po nocy na Palatynie i zaprasza go domu. Oznajmia wujowi, 偶e jest narzeczonym Ligii. Z rado艣ci daje wolno艣膰 niewolnikom, kt贸rzy ods艂u偶yli u niego dwadzie艣cia lat, reszcie ka偶e wyda膰 po trzy z艂ote monety. Posy艂a r贸wnie偶 go艅ca na Sycyli臋 na wie艣, by tam r贸wnie偶 rozkuto kajdany, darowano kary, oraz podwojono racje 偶ywno艣ci. Powiedzia艂 wujowi, 偶e jutro ka偶e niewolnikom rysowa膰 r贸偶ne znaki na ziemi, a ci kt贸rzy narysuj膮 ryb臋 b臋d膮 r贸wnie偶 wolni. Z ekscytacj膮 m贸wi o nauce Chrystusa zataczaj膮cej wielkie kr臋gi, przyj臋li j膮 ju偶 pretorianie legioni艣ci, n臋dzarze, 艣rednio zamo偶ni i patrycjusze. Wyzna艂 jak post膮pi艂 z Chilonem, co zaniepokoi艂o troch臋 Petroniusza, kt贸ry przewidywa艂 w przysz艂o艣ci jeszcze k艂opoty zwi膮zane z tym cz艂owiekiem. Zbli偶a si臋 wyjazd cezara do Ancjum. Winicjusz pisze list do Ligii, oznajmia jej, 偶e jest zmuszony towarzyszy膰 Neronowi. Na drodze wyjazdu zebra艂 si臋 olbrzymi t艂um, by zobaczy膰 przejazd cezara, pe艂en przepychu i bogactwa. Orszak mie艣ci niezliczone ilo艣ci s艂ug, woz贸w, koni, wojska. Sam Neron jedzie w powozie w kszta艂cie namiotu, by m贸g艂 by膰 dobrze widziany, obawia si臋 jednak obra藕liwych okrzyk贸w, podobnych do tych kierowanych w stron臋 Poppei. Na drog臋 wychodzi r贸wnie偶 aposto艂 Piotr w towarzystwie Ligii i Ursusa, chce zobaczy膰 cezara raz jeden w 偶yciu. Ursus stawia aposto艂a na podwy偶szeniu i przez jedn膮 chwil臋 jego oczy spotykaj膮 si臋 z oczami cezara. Natomiast w orszaku Marka idzie aposto艂 Pawe艂, udaj膮cy si臋 z nim, by w drodze naucza膰 go o Chrystusie. Ka偶dego dnia zakochany m艂odzieniec 艣le do Ligii listy, wyznaj膮c jej mi艂o艣膰 i opisuj膮c Ancjum oraz dw贸r cezara. W jednym z list贸w zawiadamia, 偶e Neron my艣li o spaleniu Rzymu, bo nigdy nie widzia艂 p艂on膮cego miasta i z tego powodu nie mo偶e doko艅czy膰 swojego dzie艂a. Pijani biesiadnicy wo艂ali, aby to uczyni艂.

Korzystaj膮c z tego, 偶e cezar oddali艂 si臋 na dwa dni, by pisa膰 nowe dzie艂a, Marek przyjecha艂 do Rzymu na spotkanie z Ligi膮. Opowiada jej, co si臋 zdarzy艂o w Ancjum, jak Pawe艂 przekonywa艂 Petroniusza do nauki Chrystusa, kt贸ry broni艂 si臋 jak m贸g艂 przed jego s艂owami. Tymczasem Petroniusz ro艣nie w si艂臋 swoimi pochwa艂ami, kierowanymi w stron臋 cezara. Neron twierdz膮c, 偶e tylko Petroniusz potrafi go zrozumie膰, podczas ?nocy szczero艣ci? wyznaje mu najg艂臋bsze tajemnice swej duszy. Petroniusz obieca艂 Markowi, i偶 za艂atwi mu u cezara pozwolenie na jego wyjazd do Rzymu, wuj uzyska艂 swoimi sposobami nie tylko upragnione pozwolenie na wyjazd Winicjusza, ale r贸wnie偶 rozkaz wzi臋cia 艣lubu z Ligi膮. Neron nakazuje, by bez 艣lubnego pier艣cienia Marek nawet nie pokazywa艂 si臋 na cesarskim dworze. Petroniusz sprawi艂 r贸wnie偶, 偶e Neron powiedzia艂 to przy Poppei, co zagwarantowa艂o, 偶e najokrutniejsza z kobiet nie b臋dzie si臋 m艣ci艂a na niezainteresowanym ni膮 m艂odzie艅cu. Kiedy Neron na nowo rozpocz膮艂 przerwany wyst臋p, przyby艂 s艂u偶膮cy z wiadomo艣ci膮 o Rzymie stoj膮cym w p艂omieniach, na co zadowolony cezar stwierdzi艂, 偶e gdy to zobaczy, na pewno sko艅czy swoj膮 ?Troik臋?.
Marek w 艣rodku nocy gna do Rzymu, ca艂y w niepokoju o los Ligii. Gdy dotar艂 do miasta, p艂omienie ogarn臋艂y ju偶 znaczn膮 jego cz臋艣膰, nie dosi臋g艂y jednak jeszcze Zatybrza, gdzie przebywa艂a Ligia. Winicjusz z trudem przedziera si臋 przez miasto, wielu ludzi ucieka w pop艂ochu i rozpaczy z p艂on膮cych dzielnic. Okaza艂o si臋, 偶e dom Ligii stoi ju偶 pusty. Marka pociesza tylko my艣l, 偶e przy silnym i wiernym s艂udze Ursusie Ligia jest bezpieczna. Ponownie na jego drodze staje Chilon, kt贸ry ma informacje o miejscu pobytu Ligii. Za doprowadzenie do ukochanej Marek obiecuje mu dom z winnic膮. Chilon prowadzi go do Piotra. Winicjusz przyjmuje chrzest w艣r贸d p艂omieni.W mie艣cie szybko rozchodz膮 si臋 plotki, 偶e to Neron podpali艂 Rzym. Sam cezar powraca do Rzymu noc膮, by m贸c w pe艂ni podziwia膰 wspania艂o艣膰 widoku p艂on膮cego miasta. Rozw艣cieczony t艂um staje si臋 zagro偶eniem dla Nerona, musi si臋 broni膰 przed nim przy pomocy pretoria. Petroniusz wychodzi do zebranego ludu i przemawia obiecuj膮c, 偶e nast臋pnego dnia b臋dzie rozdawane jedzenie, wino, odzie偶. Gdy powr贸ci艂 do Nerona, ostrzega, 偶e ten musi co艣 zrobi膰, bo sytuacja wymyka si臋 spod kontroli. Neron postanawia znale藕膰 winnych zag艂ady Rzymu. Pocz膮tkowo chce po艣wi臋ci膰 Tigellina, ale ten odpowiada, 偶e spali艂 miasto z jego rozkazu, ponadto grozi buntem pretoria艅skim. Podpowiada w艂adcy, by zrzuci膰 win臋 na chrze艣cijan. Ta propozycja spodoba艂a si臋 Neronowi, wzbudzi艂a jednak obawy Petroniusza, kt贸ry przeczuwa艂 zgub臋 dla Ligii i Marka. Dlatego po raz kolejny pr贸buje zmanipulowa膰 cezara, przekonuj膮c go do przyznania si臋 do czynu tak wielkiego, do jakiego zwyk艂y cz艂owiek by艂by niezdolny. Jednak tch贸rzliwy Neron nie umia艂 przyj膮膰 na siebie takiej odpowiedzialno艣ci, uzna艂 pomys艂 z chrze艣cijanami za dobry. Petroniusz popad艂 w nie艂ask臋, nie boj膮c si臋 jednak 艣mierci, szuka艂 sposobu pokazania tego Neronowi, co nie zmienia艂o faktu, 偶e martwi艂 go los ukochanego Winicjusza. Gdy ten powraca do domu, Petroniusz informuje go o zaj艣ciach na dworze i karze ucieka膰 z Ligi膮 z miasta.

Tygelin przyprowadzi艂 Chilona, kt贸ry fa艂szywie potwierdzi艂 win臋 chrze艣cijan, co spowodowa艂o, 偶e zdrajca z miejsca sta艂 si臋 wa偶n膮 osobisto艣ci膮. Neron uczyni艂 go augustianem. Neron rozkazuje chwyta膰 wszystkich chrze艣cijan i wi臋zi膰 ich. Ma ju偶 nowy zamys艂, obiecuje ludowi rzymskiemu wielkie igrzyska. W ca艂ym Rzymie kazano budowa膰 areny, na kt贸rych mieli by膰 traceni chrze艣cijanie. Zwo偶ono drzewo do Rzymu. Specjalnie na igrzyska sprowadzano dzikie lwy, tygrysy, dzikie psy, wilki.
Na nieszcz臋艣cie Marek nie zd膮偶y艂 uprzedzi膰 Ligii o niebezpiecze艅stwie, teraz gdy ona zosta艂a uwi臋ziona w rozpaczy szuka sposobu na jej uwolnienie. Pr贸buje przekupi膰 stra偶nik贸w, ale otrzymuje jedynie mgliste obietnice. By uwolni膰 ukochan膮 poszukuje pomoc nawet u wyzwole艅c贸w i niewolnic. Wszystko zawiod艂o. My艣l膮c, 偶e zdob臋dzie tym 艂ask臋 cezara ofiarowa艂 Rufiusowi, synowi Poppei z pierwszego ma艂偶e艅stwa will臋 w Akcjum, ale to rozjuszy艂o tylko Narona, kt贸ry pasierba nienawidzi艂. Winicjusz nocami czatowa艂 pod drzwiami wi臋zienia.Pewnego razu synowi Poppei przydarzy艂o si臋 nieszcz臋艣liwie przysn膮膰 w czasie gdy Neron czyta艂 sw贸j utw贸r, co oczywi艣cie rozw艣cieczy艂o przewra偶liwionego na tym punkcie ceara. Poppea wiedzia艂a, 偶e dziecku grozi 艣mier膰. W tym zdarzeniu ujrza艂 nadziej臋 Petroniusz, kt贸ry postanowi艂 p贸j艣膰 do Poppei i powiedzie膰 jej ?uratuj Ligi臋 dla Winicjusza, a ja uratuje dla ciebie Rifiusa?. Jednak zanim cokolwiek uda艂o mu si臋 wsk贸ra膰 ch艂opiec zosta艂 ju偶 zamordowany. Kolejna szansa przepad艂a.

Tymczasem wszystko ju偶 zosta艂o przygotowane do igrzysk. Marek jeszcze czyni kroki, aby uwolni膰 Ligi臋. Najpierw mia艂y na zgub臋 i艣膰 dziewice wcze艣niej poha艅bione, poniewa偶 prawo rzymskie zabrania艂o zabijania dziewic. Ligi臋 od potwornego losu uratowa艂a choroba, jaka dopada艂a wielu chrze艣cijan w wi臋zieniu. Na igrzyska przyby艂y t艂umy rz膮dne wra偶e艅 i zabawy, czynili zak艂ady. Najpierw na aren臋 weszli gladiatorzy, nast臋pnie wyp臋dzono niewolnik贸w. Publiczno艣膰 dziwi艂a si臋, widz膮c chrze艣cijan, id膮cych na 艣mier膰, bez trwogi na twarzy i z pie艣ni膮 s艂awi膮c膮 Boga na ustach. Wypuszczono dzikie zwierz臋ta na aren臋. Teraz rozgrywa艂y si臋 najstraszniejsze sceny. Lwy rozszarpywa艂y kl臋cz膮cych i modl膮cych si臋 chrze艣cijan. Krew zalewa艂a ziemi臋 areny. Gdy jedni zostali zabici, wprowadzano drugich, ale i tak nie uda艂o si臋 zg艂adzi膰 wszystkich. Reszt臋 musiano odprowadzi膰 do wi臋zienia.

Neron ju偶 obmy艣li艂 nast臋pn膮 rozrywk臋. Szykuje 偶ywe pochodnie. Na arenie ustawiono przytwierdzonych do krzy偶y chrze艣cijan i podpalano ich, ci, ku zadziwieniu zebranych, nie krzyczeli, nie b艂agali o lito艣膰, ale marli w milczeniu, ze spokojem na twarzach. Tymczasem Marek wpada na pomys艂 jak wydoby膰 Ligi臋 z wi臋zienia, zatrudnia si臋 przy wynoszeniu z wi臋zienia umar艂ych. Postanowiono uwolni膰 ukochan膮, w艂a艣nie wynosz膮c j膮 w trumnie. Przekupuje stra偶nik贸w, aby zrealizowa膰 ten plan. Wieczorem czekano w um贸wionym miejscu. Okaza艂o si臋 jednak, 偶e Ligi臋 przeniesiono do innego wi臋zienia. Marek traci nadziej臋. Napotkawszy Piotra, prosi jeszcze jego o uratowanie Ligi. Ten odpowiada, 偶e nic jej si臋 nie stanie, i nakazuje Winicjuszowi wierzy膰.
Szykuje si臋 kolejny mord na chrze艣cijanach. Chilon, kt贸ry jest zmuszony by膰 przy cezarze w czasie tych krwawych widowisk, przera偶ony, nie mo偶e ju偶 znie艣膰 tego straszliwego widoku krwi. Neron ze 艣wit膮 chodzi ogl膮da膰 z bliska p艂on膮cych chrze艣cijan. W czasie tego pochodu Chilon widzi na krzy偶u Glauka, lekarza, kt贸ry ju偶 raz przebaczy艂 mu jego zdrad臋. Skruszony i przera偶ony Chilon poprosi ponownie o wybaczenie i ponownie je otrzymuje. W zdrajcy nagle co艣 p臋k艂o, rozkazuje zaprzesta膰 palenia, krzyczy, 偶e to sam Neron kaza艂 podpali膰 Rzym. Nastaje wielkie zamieszanie, t艂um blu藕ni na Nerona. Chilon odchodzi z miejsca rzezi, daje si臋 ochrzci膰 Paw艂owi. Ludzie Tigellina odnajduj膮 go jednak i sprowadzaj膮 do pa艂acu. Tam odmawia odwo艂ania rzuconych na Nerona oskar偶e艅, za co zostaje poddany torturom. Mimo cierpienia wytrzymuje i nie odwo艂uje swoich s艂贸w, m贸wi, 偶e chrze艣cijanie s膮 niewinni, 偶e Neron podpali艂 Rzym. D艂ugo jeszcze bezskutecznie go bito i torturowano, ale by艂 nieugi臋ty. Na koniec zostaje mu wyrwany j臋zyk, by nie m贸g艂 powt贸rzy膰 ju偶 wi臋cej prawdy. Nast臋pnego dnia i on trafia na aren臋. Tigellin wymy艣li艂 dla niego osobny rodzaj 艣mierci. Chilon zawis艂 na niskim krzy偶u i stan膮艂 oko w oko z nied藕wiedziem, kt贸ry mia艂 go rozszarpa膰 na oczach wszystkich zebranych. Nied藕wied藕 jednak oszcz臋dza Chilona i ten kona w spokoju. Petroniusz odzyskawszy troch臋 przychylno艣ci cezara, prosi go o uwolnienie Ligi. Neron m贸wi, 偶e by膰 mo偶e to uczyni. Winicjusz ca艂kowicie straci艂 nadziej臋 na odzyskanie narzeczonej, ?zatopiony w Chrystusie? my艣li o po艂膮czeniu si臋 z ni膮 po 艣mierci. W dniu, gdy przysz艂a kolej, by i Ligia stan臋艂a na arenie, Marek stoi na widowni. Na arenie stan膮艂 Ursus, nagle na aren臋 wpuszczono byka germa艅skiego, na kt贸rego rogach uwi膮zana by艂a naga drobna posta膰. Marek poznaje w niej Ligi臋. Ursus rzuca si臋 na byka. Chwyta go za rogi, wykr臋ca mu kark. I on i byk zakopuj膮 si臋 po kostki w piachu areny, na karku Ursusa z wyt臋偶onego wysi艂ku pojawiaj膮 si臋 偶y艂y, m臋偶czyzna robi si臋 ca艂y czerwony, ale walczy zaciekle. Na koniec k艂adzie wielkie zwierze na ziemi i tam skr臋ca mu kark. Widownia wrze od wiwat贸w. Nagle Ursus okazuje si臋 bohaterem ca艂ego Rzymu. T艂um oczekuje 艂aski dla niepokonanego gladiatora i dziewczyny. Neron waha si臋. Petroniusz jako pierwszy z Patrycjuszy, patrz膮c cezarowi w oczy podnosi kciuk do g贸ry. Neron nie ma wyj艣cia, boi si臋 t艂umu, wi臋c daje znak ocalenia. Marek przedostaje si臋 na aren臋, zrywaj膮c z siebie tunik臋, aby przykry膰 nagie cia艂o ukochanej Ligii.
Teraz Marek zabiera Ligi臋 do swego domu. D艂ugo i troskliwie si臋 ni膮 opiekuje, a偶 narzeczona ca艂kiem dochodzi do zdrowia. Oboje szykuj膮 si臋 do wyjazdu na Sycyli臋. Tymczasem Petroniusz r贸wnie偶 przebywa w podr贸偶y, wyjecha艂 z cezarem do Achai, z kt贸rym pod膮偶yli r贸wnie偶 inni augustianie. Wp艂yw Petroniusza s艂abnie z dnia na dzie艅. Neron zaczyna ba膰 si臋 jego s艂贸w, widzi w jego oczach szyderstwo i pogard臋, dodatkowo jest buntowany przez Tigellina.Aposto艂 Piotr uchodzi z Rzymu, uciekaj膮c przed pretorianami i wyrokiem 艣mierci. Na drodze ukazuje si臋 mu Nauczyciel, kt贸ry idzie do Rzymu. Piotr pyta: ?Quo Vadis Domine?? (?Dok膮d idziesz, Panie??), na co Chrystus odpowieda mu, 偶e skoro Piotr ucieka z tego miasta, to on musi i艣膰 naucza膰. Piotr powraca do Rzymu. Wie艣膰 o tym zdarzeniu rozesz艂a si臋 po Rzymie i przysporzy艂a nowych wiernych Chrystusowi. Piotr i Pawe艂 w ko艅cu r贸wnie偶 zostaj膮 pojmani i um臋czeni. Na drodze kt贸r膮 id膮 na 艣mier膰, zbieraj膮 si臋 t艂umy, by po偶egna膰 nauczycieli.

Na dworze panuje zamieszanie zwi膮zane ze spiskiem Pizona. Neron szaleje, wydaje si臋 ju偶 wszystkim b贸stwem 艣mierci, padaj膮 najwy偶sze g艂owy Rzymu. Petroniusz przewiduje blisk膮 艣mier膰. Cieszy si臋 jednak z listu Marka, z kt贸rego dowiaduje si臋, 偶e oboje 偶yj膮 spokojnie, zapomniani przez Rzym na Sycylii chwal膮c swego Boga. Nied艂ugo po tym wierny wyzwoleniec przynosi Petroniuszowi wie艣膰, 偶e zapad艂 wyrok. ?Arbiter elegancji? szykuje teraz sobie 艣mier膰 pogodn膮, kt贸ra dodatkowo bardzo zrani Nerona. Wydaje wspania艂e przyj臋cie, na kt贸re zaprosi艂 wielu wp艂ywowych augustian贸w. W kulminacyjnym momencie uczty, Petroniusz czyta sw贸j list do Nerona, w kt贸rym wy艣miewa bezlitosne jego talenty artystyczne. Naigrywa si臋 ze 艣piewu, pisania, grania na cytrze. Wszyscy s艂uchaj膮 nape艂nieni strachem. Petroniusz rozkazuje wej艣膰 lekarzowi, kt贸ry otwiera mu 偶y艂y. Los z ukochanym dzieli Eunice.

EPILOG
Do cezara przebywaj膮cego w Grecji docieraj膮 wie艣ci o buncie, ale on nic sobie z tego nie robi. Dopiero, gdy sytuacja staje si臋 krytyczna, wraca. Galba zostaje okrzykni臋ty cezarem. Neon ucieka za miasto i chroni si臋 w willi zaufanego poddanego. Wyzwole艅cy oznajmili mu, 偶e czas umrze膰. By艂y cezar my艣li z 偶alem: ?Jaki偶 artysta ginie?. Neron nie chc膮c haniebnej 艣mierci, postanawia si臋 zabi膰, ale nie ma odwagi. Pomaga mu Epafrodyta, niespodziewanie popychaj膮c jego r臋k臋. Gdy by艂o ju偶 za p贸藕no, do willi przyby艂 centurion z Rzymu ze s艂owami ?Przynosz臋 ci 偶ycie.? Nazajutrz wierna Akte pali cia艂o Nerona na stosie.

Dodaj komentarz

Tw贸j adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola s膮 oznaczone *

Wypracowania, konspekty, streszczenia i pomoc szkolna.